misbruikParochie H. Gabriël

Bezinning

 

Misbruik….

 

Het houdt niet op. Weer staan de kranten bol van dat ene onderwerp: misbruik in de kerk. De bodem van de put is blijkbaar nog niet in zicht. De beker nog niet leeg.

 

Openheid is geboden, zo zeggen deskundigen. Ik kan en wil het daar mee eens zijn. Daarom schrijf ik deze gedachten op en wil ik ze delen.  Maar die openheid kent meer dan één richting.

 

Openheid in dezen móet-denk ik-, maar doen deze openheid en doen excuses en tegemoetkomingen genoeg om kapotte levens met hun wonden van pijn en verdriet te helen?  Kán dat überhaupt wel? Veel zal afhangen van de sfeer waarin openheid geboden wordt. Oprechtheid zal die sfeer moeten bepalen. Alleen dan zal er zich een weg naar de toekomst openen.

 

Er is nog een andere kant en langs die kant komt de leegloop van de kerk in beeld. Ik ben me ervan bewust dat het volgende gezien kan worden als een zwaktebod, als een poging het eigen straatje schoon te vegen of misschien zelfs om de situatie te misbruken.

 

De kerken blijven verder leeglopen. Het misbruik speelt daar voor velen een rol in. Dan klinkt het: “Wil ik bij zo’n kerk nog horen?” of veel stelliger: “Met dat zooitje wil ik niet meer meedoen!”. Het zijn serieuze uitingen van een zich niet meer thuis voelen in de kerk of bij de Kerk. Kunnen we iets doen aan dat gevoel? Ik denk, dat ook hier oprechte openheid naar elkaar toe op z’n plaats is.

 

De leegloop van de kerken is al lang geleden begonnen. Waarschijnlijk veel langer geleden dan wij ons kunnen herinneren of ons ervan bewust waren. Dat geldt voor de Kerk als geheel als ook voor de individuele gelovige. We zijn anders gaan denken en  geloven, we zijn anders gaan omgaan met kerk, priesters, bisschoppen, de paus, precies zoals we dat ook zijn gaan doen met andere ‘gezagsdragers’: dokters, leerkrachten, politieagenten, ministers en ga zo maar door. Hun gezag werd minder waard. Zelfs God ontkwam niet aan deze inflatie.

 

We zijn niet meer zo van het gezag. En zo trekken velen zich terug en zeggen dat gezag vaarwel. We – en dan bedoel ik: ieder voor zich - zoeken zelf onze eigen weg wel. Ons eigen gezag is ons genoeg. Op zich is daar niets mis mee, maar het brengt wel het ‘samen’ in gevaar. Dat is de keerkant van ons individualisme.

 

Zoals gezegd ligt er een lange weg achter ons. Het misbruik is wellicht het duwtje dat velen nodig hadden, of de druppel die de emmer deed overlopen…. Of - vergeef me de vraag! - is het misschien de stok die gezocht werd om je - boos, verdrietig, wanhopig of opgelucht wellicht - los te slaan van de Kerk?

 

Ik zie maar één weg die ons de toekomst in kan brengen. Dat is de weg van het oprechte gesprek, de oprechte ontmoeting, het stil geloven en dat geloof vieren. Het is de weg van zelf denkende individuen die willen geloven in de kracht van samen in Gods Naam. Hij wil toch met het licht van Zijn genade met hen - met ons -  zijn?

 

Pastor Guus

 

 

 

 

 

 

<< terug naar vorige pagina