Deze week is het Roepingenweek. Er is in deze tijd rond het Hoogfeest van de H. Willibrord, dat gevierd wordt op 7 november, een dringend verzoek om te bidden voor roepingen tot het priesterschap, het diaconaat en het apostolaat van de Kerk in Nederland. Juist op het feest van de H. Willibrord, de Apostel van de Lage Landen.
Geboren rond 658 in Northumbrië in Engeland groeide hij op in kloosters. In 690 trok hij met een aantal andere monniken naar de Lage Landen en verspreidde daar de Blijde Boodschap en bracht de Friezen tot geloof. Men denkt dat Willibrord met ongeveer twaalf metgezellen naar deze streken kwam. Dertien mannen die vol vuur en vol geloof onze voorouders tot het geloof in Jezus Christus brachten. Dat zal geen gemakkelijke zendingsopdracht zijn geweest. Het geloof in Wodan, Donar en noem de goden maar op, waar veel van de namen voor de dagen van de week op zijn gebaseerd. Maar Willibrord is in zijn missie geslaagd.
In 695 werd Willibrord in Rome door de paus tot bisschop gewijd en werd hij aartsbisschop van Utrecht. Het klinkt allemaal heel gemakkelijk, maar er zijn vele tegenslagen geweest. Kerken die door Willibrord werden gebouwd, werden met de grond gelijk gemaakt. Er was veel weerstand. Uiteindelijk heeft Willibrord de Boodschap van Christus gebracht in het gebied dat ongeveer samenvalt met Nederland, België en Luxemburg. Willibrord overleed op 7 november 739 in Echternach, Luxemburg, waar zijn graf tot op de dag van vandaag te vinden is.
7 November is voor mij persoonlijk een hele belangrijke dag. Op 7 november 2009, vijftien jaar geleden, werd ik in de kathedraal van het aartsbisdom Utrecht, door de 70ste opvolger van Willibrord, aartsbisschop Willem Eijk, voor de relieken van de H. Willibrord, tot priester gewijd. Een prachtige dag, die in mijn geheugen gegrift is. Een dag om nooit te vergeten. Steeds vaker realiseer ik me, hoe bijzonder het is om dat voorrecht te hebben mogen ontvangen. De handen van alle aanwezige priesters die op je hoofd rusten, jouw handen die worden gezalfd door de bisschop, de vreugde en emoties bij mijn ouders, mijn zus en haar gezin. Een dag om heel dankbaar voor te zijn.
Vijftien jaar zijn verstreken. En ik hoop dat ik in mijn priesterschap ben gegroeid. Want ondanks het gegeven dat je mag vertrouwen op de hulp en de nabijheid van God, blijft het mensenwerk, met vallen en opstaan. Want ondanks het gegeven dat de last en de druk op priesters in de afgelopen jaren is gegroeid, heb ik nog geen seconde spijt van de keuze die ik heb gemaakt om ‘ja’ te zeggen tegen de roepstem van God die al jaren in mijn leven aanwezig was.
God roept ook vandaag mensen. Hij roept ze om Hem te volgen als gelovige, Hij roept ze tot het sacrament van het huwelijk, Hij roept ze tot allerlei taken in de Kerk, zoals het diaconaat, Hij roept ze tot het vrijwilligerswerk in de parochies, Hij roept ze om priester te worden! Wees niet bang voor de roepstem van God in je leven, geef er gehoor aan!

pastoor Marc Oortman






