Twee ervaringen naast elkaar in deze maanden

Mijn jubileum viering
Hoe kun je dit duiden? Mensen reageerden op mijn jubileum viering met “Het was een gehéél”.. “je beleefde verbondenheid, met fijn er bij te zijn.”.En een randkerkelijke: “Als er weer zoiets is, kom ik graag.”. En ik zelf denk met warmte en dankbaarheid terug aan het feest. Tegelijk houdt mij bezig: Waar zit het dan het raakpunt, dat zo goed deed.
Wij hadden geen groots spektakel zoals een festival, of de Zwarte Cross. Maar ook daar kun je vragen: wat doet zo goed? En dan vermoed ik: een ervaring van je “opgenomen voelen” “verbonden voelen”.. Zoiets kan je ook overkomen in de natuur of bij sommige muziek.
Speelde zoiets ook bij mijn jubileumviering? De ervaring van een volle feestelijke kerk zoals vroeger? Ik denk ook wel… Maar daar onder, of bovenuit?
Verbindt het ons ( misschien onbewust ) met het grote verhaal van eeuwen “van God met ons“? God, die in Jezus naar ons toe gekomen is met zijn Geest, van vertrouwen en liefde waardoor je zegt: “en toch”.? Raakt zo’n viering eigenlijk ook aan “ ons geloof”?
Ons geloof dat tegelijk in deze tijd niet meer vanzelfsprekend is.,. Want naast momenten van verbondenheid beleef je soms ook vervreemding, bazigheid, hoor je ook van schandalen..
Ons geloof.. Paulus schreef al “Wij dragen de schat van het geloof in aarden potten;” (2Kor 4,7). Ik stel mij de pot voor van vroegere pottenbakkers, breekbaar, soms te poreus soms gebarsten , krom, scheef ..
In ins hart dragen we het geheim mee van God die naar ons toe kwam in Jezus, met zijn geest en liefde Maar het zit in de kwetsbare pot van ons menszijn met lekken, zwakke plekken met barsten.. Dit beeld helpt mij om eerlijk te kijken naar zoveel scheve zaken.
En daarbij tegelijk open te blijven voor het kostbare, dat de kerk in zich meedraagt, waarbij je zelfs durft te zeggen “heilige kerk”(!?) niet omdat alles zo mooi en gaaf is, maar omdat in die gebrokenheid ook de heilzame helende Geest wordt doorgegeven.
En daar hebben we in deze tijd zeker behoefte aan..


