“Heel Gabriel bakt”
gaf onze ontmoetingsdag eind september een eigen “geur en kleur”.
Ik heb niet mee gebakken, maar liep als “consument” langs het gebak en nam wat mij wel lekker leek. En het geheel bracht ontmoeting en verbondenheid.
Bakken, dacht ik,… wat bakken we er van?
Ik bakte tóen niet, maar in vieringen ben ik af en toe nog voorganger, en anders actieve deelnemer.
En in mijn fantasie ging ik “bakken” en “eucharistie” vergelijken. …!?!
Bakken in de keuken begint met: voorbereiden.
– er tijd voor maken,( als je te druk bent pak je gauw maar wat..)
– misschien een schort voor doen , misschien eerst het aanrecht leeg maken, en de juiste spullen klaar leggen..
Ook de eucharistie begint met voorbereiden: opstaan, stil maken, ruimte maken in je geest..
Iedere dag weer..
Bakken en koken kan ook zo’n dagelijkse verplichting worden, dat je blij bent als het een keer niet hoeft..
Jaren geleden vierde ik dagelijks de eucharistie en in het weekend zeker drie keer.
Op een gegeven moment overviel mij de sleur. Tót ik mij realiseerde dat de lezingen áltijd verschillend zijn. Wanneer je éérst even stil staat bij de lezingen, geeft dat het volgende deel steeds een eigen kleur. Daar ligt ook het belang van de preek:
Als het goed is, slaat de preek een brug tussen jouw eigen leven nu en het geloofsverhaal van eeuwen, en het kan je blik verruimen..
Iemand zei tegen mij: “de preek vind ik het belangrijkste”. En dan zeg ik (binnen het geheel van de eucharistie) : “ja en nee”..
Ik vergelijk de preek weer even met koken:
sommige dingen moet je eerst ontdooien, smelten, roeren, kneden, of iets toevoegen
Daardoor kan het straks luchtig worden, kan er geur en smaak vrij komen.
Maar het wordt voor ons pas werkzaam ”voedsel” na iets anders.
Dat gebeurt in de keuken, wanneer jouw schotel in de oven of op het vuur gaat. . Op dat moment kun je alleen nog maar tijd en temperatuur regelen. Verder doen de bestanddelen hun eigen werk, zoals gist en kruiden en alles wat je hebt toegevoegd.
Zoiets overkomt mij bij het tweede deel van de mis: bij het eucharistisch gebed.
Daar komt alles bij elkaar wat in het eerste deel in je opkwam, je raakte.
En het roept in mij dankbaarheid op: dat ik leef, en het raakt een mysterie (dat verder reikt dan alle wetenschap) en wat we benoemen met het woord “God”. . Dit “ongrijpbare “is tastbaar onder ons gekomen in Jezus met zijn liefde delen, vergeven.
We raken verbonden met zijn Geest die ons ook innerlijk iets doet..
iets van “’t is goed” of van inspiratie tot…
Em.pr.H Hendriksen






