Elkaar verstaan….
Hoe vaak horen we niet zeggen: de taal van de kerk sluit niet meer aan bij het levensgevoel van mensen, van jonge mensen ook. Uitspraken van kerkleiders over grote levenszaken als aids en abortus worden niet verstaan. Dat draagt niet echt bij tot het overbruggen van afstanden, maar laat zien hoe kerk en samenleving elkaar
soms niet verstaan en begrijpen te ver van elkaar afstaan.
Het woord van Jezus is juist heel verrijkend en heilzaam bedoeld; het bevestigt mensen, het bemoedigt, het vermaant en vergeeft; het troost, het zegent, het geeft richting, anders gezegd: het Woord van Jezus is een goed Woord om te doen bij alle levensomstandigheden. De vraag is dan: wordt dat woord niet goed uitgelegd, is het te oud, is er geen draagvlak meer voor, zijn de voorgangers nog wel inspirerend genoeg, is het meer letter dan geest geworden? Mankeert het de toehoorders aan de oren? Wil men niet horen? Hoe kunnen wij Jezus Woord zo doen dat het gehoord en begrepen wordt?
Dat zijn belangrijke vragen, juist in de tijd van Pinksteren, de tijd waarop de kerk gedenkt en viert dat Jezus zijn Geest aan de leerlingen heeft doorgegeven om zijn leven en werken voort te zetten, om in een wereld vol verschillen voor te gaan in het leven vanuit zijn Geest.
De eerste werking van die Geest is dus dat we elkaar verstaan, daar hangt van af hoe het verder zal gaan. Jezus gaf ons de taak; Ook gij moet van Mij getuigen. Daartoe hebben we de Geest ontvangen. Niet de één meer dan de ander; het vuur deelde zich gelijkelijk over de aanwezigen. De tweede werking is: vrede. Het waren Jezus eerste woorden toen hij het huis van angst en geslotenheid binnen ging.
Laten we bidden voor dat huis dat onze gemeenschap is, vol zijn van Gods levensadem en vrede, vertaald in verstaanbare taal voor iedereen.
Leon Feijen
Diaken.

*Pastoor Oortman* en *diaken Theo Reuling* gingen voor in de viering.