De maand september had heel mijn leven lang iets van “weer beginnen”.
Zo voelde ik het in de jeugdjaren met school en studie…. En daarna in de vele jaren in parochies…O ja, een aantal activiteiten gingen het hele jaar door. Maar veel was seizoen gebonden. Ieder jaar ook weer met vrijwilligers optrekken rond liturgie, catechese, diaconie, gemeenschap opbouw. Steeds was september een start. En wij hebben dadelijk ook weer de Gabrieldag, die iets heeft van een start.
Maar wat moet je met “start”, als je intussen toch wel oud bent? Een aantal jaren geleden zei iemand bij mijn pensioen: “Zo, en nu bent u klaar met de kerk.” Ja, in zoverre, dat je niet meer klaar hoeft te staan voor.. Maar bij geloof gaat een diepere laag altijd door.
En zo trof mij vorige maand een oproep vanuit de wereldwijde kerk “Grootouders en ouderen, wees dragers van hoop” !
Hoop, ook op deze leeftijd, als je gezondheid hoe dan ook kwetsbaarder wordt?
Hoop, ook in de wereld van vandaag? Ik las vorige week dat er wereldwijd 59 oorlogen gaande zouden zijn! Dus op zoveel ook onbekende plekken waar mensen worden opgejaagd door geweld verwoesting. En wanneer je dan tegenwoordig ook nog denkt aan de klimaatverandering, en de vervuiling van de aarde met plasticresten of gifstoffen.
Wat moet je? Je oren dicht stoppen, ogen dicht doen? Proberen onverschillig te zijn? Ons meer bewapenen en terug trekken achter veilige muren en grenzen? Of is er hoop, die zelfs een bron van vreugde kan zijn, ongeacht je leeftijd?
Kortgeleden was ik mee met de processie naar Kevelaer. Ik hoefde niets te organiseren en kon op mij af laten komen wat het zou oproepen.
Ik volgde ook de kruisweg, in een openlucht ruimte waarbij Theo Reuling ons rustig leidde langs het hele verhaal van Jezus: verraden, bespot, veroordeeld, aan een kruis gewelddadig gedood. (daar moet een wereld zijn ingestort voor Maria, voor de volgelingen).
Ik liet dat zo binnen komen, en ineens besefte ik: precies op deze dag is 80 jaar geleden de eerste atoombom gegooid in Japan. En die dag waren duizenden mensen dood, weg, verbrand, vergaan in stof. Dat was 80 jaar geleden. Maar ook alle dreiging van nu. Waar zijn we naar op weg? Een massale “goede vrijdag” ? Het laatste woord in ons geloof is niet dood en begraven, maar de Heer leeft. zijn Geest van liefde.
Ik zag het in Kevelaer uitgebeeld op het dak 
Je kunt kijken naar alles wat fout gaat, zeker ook in de kerk. Maar je kunt ook kijken naar wat leeft aan hoop, liefde door ellende heen. Ik las hoe 80 jaar geleden na die atoombom een Japanner en een krijgsgevangene ineens lotgenoten werden en elkaar hielpen te overleven. Zoiets ook nú: een Palestijnse en Israëlische vader vonden elkaar. Beiden hebben een kind verloren en willen zich inzetten voor een andere samenleving waar niet het vuur van de wapens, maar het vuur van liefde en gerechtigheid vrede wil brengen.
Die brief vanuit Rome aan ons ouderen eindigt met
Nb. Als je meer wilt stilstaan bij het kostbare en kwetsbare in ons eigen leven?
Vind je misschien ook iets op de website https://www.kbogelderland.nl/didam-2/kostbaar/
Of die brief aan ons ouderen: zie https://www.aartsbisdom.nl/?s=grootouders
En.. De pas gestorven paus Franciscus heeft een boek geschreven over zijn eigen leven. Het is boeiend te lezen wat hem raakte. Het boek heet “HOOP””
Harry Hendriksen, em. priester






