In onze tijd is waardering en erkenning extra kwetsbaar geworden. Want onze maatschappij vraagt voortdurend om topprestaties. Daarmee maak je je populair, en daar word je ook letterlijk en figuurlijk op afgerekend. ( Zoals b.v. bij profvoetballers) . Maar dat alles kan je ook te veel worden. Jonge mensen hebben soms zoveel verplichtingen met hun werk, hun gezin, hun sociale contacten, dat je als het ware jezelf verliest. Wanneer jou daarbij ook nog voortdurend “de maat wordt genomen” kun je in een burn-out terecht komen.. Je kunt je voelen als opgebrande lucifers.
Ik hoop dat je óók andere ervaringen hebt met familie en vrienden… Want daar gaat het niet om topprestaties. Daar mag je er zijn zoals je bent, daar kijken ze met mildheid en genegenheid, liefde naar jou met je kostbare en ook kwetsbare kanten. Wanneer je zoiets ervaart, komt dat dicht bij wat we in de kerk: “genade” noemen. Dat woord “genade” klinkt nogal ouderwets en ongrijpbaar, Maar staat wel centraal in ons geloof. De apostel Johannes schrijft: Niet wij hebben God liefgehad maar Hij ons. (1 Joh4,10) En dat klinkt in woorden die we vaak bidden: Weesgegroet Maria vol van genade, de Heer is met u. En in de eucharistie hoor je meteen na het kruisteken Moge de liefde van God, de genade van onze Heer Jezus Christus en de gemeenschap in de heilige Geest met ons zijn..
Genade?.. In dat woord zit iets in van welwillend naar de ander kijken. Een onverdiend geschenk van liefde, die jou rust, vrede en bemoediging kan brengen. Zo wilde en wil God naar ons toe komen in de persoon van Jezus, met de H Geest. Het is een onbegrijpelijk geschenk, een genade, En het antwoord op “genade” hoor je bij Maria als ze in het “magnificat” zegt “Mijn ziel prijst hoog de Heer, want Hij heeft neergezien op de geringheid van zijn.